นัดพิเศษ เพื่อ(คน)พิเศษ

 

14 พฤษภาคม พ.ศ. 2550
ที่มา : กรุงเทพธุรกิจออนไลน์

นักดนตรีอัจฉริยะและเป็นรุ่นพี่อาวุโสที่ชาวโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร เคารพนับถือ ยามนี้ ร.ท.พิเศษ สังข์สุวรรณ หรือพี่ต้าของน้องๆ ป่วยหนักเพราะพิษสุราเรื้อรัง นอนแซ่วอยู่โรงพยาบาล หลังจากเวียนเข้าเวียนออกมานาน

ทุกปีช่วงเดือนมิถุนายน ทางคณะกรรมการนักศึกษาจะจัดงานต้อนรับน้องใหม่ โดยมีไฮไลต์ที่ ‘วันมาลัย’ ศิลปินติดดินคนนี้ก็ไม่เคยพลาด เพลงประจำคณะ และเพลงรับน้องอมตะหลายต่อหลายเพลงก็เป็นฝีมือเขา

มาปีนี้ คณะกรรมการนักศึกษากระซิบว่าถ้ารุ่นพี่ท่านไหนมาร่วมงานได้ขอให้มา เพราะอาจเป็นครั้งสุดท้ายสำหรับรุ่นพี่ที่ชื่อพิเศษ

และหากคนในวงการภาพยนตร์จะเหลียวแลสักนิด ก็อาจคุ้นชื่อของเขาในฐานะมือเพลงประกอบหนังที่คว้ารางวัลมานักต่อนัก ทั้งยังเคยรับแสดงหนังบ้างเนืองๆ

เป็นคนเดียวกับที่แจ้งเกิดพร้อมๆ ผู้กำกับภาพยนตร์ชื่อดัง ม.จ.ชาตรีเฉลิม ยุคล ตั้งแต่เมื่อ 30 ปีก่อน
มาลัยใบจันทน์ปีนี้จึงมีขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแด่คนพิเศษเช่นเขา…อัจฉริยะทางดนตรีที่สังคม(เกือบ)ลืม

แม่เลื่อม

เป็นข่าวคราวล่าสุดของพี่ต้า หรือพิเศษ สังข์สุวรรณ ที่ปรากฏบนหน้าหนังสือพิมพ์ ที่ฝากไปถึงพี่น้องโบราณคดี ก่อนที่งานมาลัยใบจันทน์กำลังจะวนมาถึงอีกรอบในปีนี้

พี่ต้า เป็นบุคคลที่พี่น้องโบราณคดีทั้งเคารพและรักเสมอมาด้วยความที่แกมักเป็นคนมีไมตรีต่อผู้คนแบบจับตัวได้ยากยิ่งในกาลยุคนี้ แม้ยามนี้จะป่วยเข้าขั้นหนักและเข้าออกโรงพยาบาลมาแล้วหลายครั้ง ด้วยเหตุนี้เองการไปเจอพี่ต้าในงานมาลัยใบจันทน์อีกครั้งหนึ่งแล้ว ผมคิดอยากจะรวมผลงานที่พี่ต้าสร้างสรรค์ไว้ให้คนรุ่นหลังสักครั้ง

หากพี่น้องโบราณคดีคนใดเผลอเข้ามาอ่าน Archaeo 45 แล้วมีความเห็นอะไรพอที่จะเป็นประโยชน์กับพี่ต้า ศิลปินมากฝีมือผู้นี้ก็โปรดแสดงความเห็นกันได้ ส่วนผมในเบื้องแรกเพียงขอเขียนถึงเพลงๆหนึ่งเพื่อเป็นต้นทางไว้ที่ Archaeo 45 แห่งนี้

อย่างไรก็ตามในอนาคตเท่าที่คุยกับ นพพร ชูเกียรติศิริชัย เห็นกันว่าน่าจะรวมบทเพลงที่พี่ต้าร้อยเรียงขึ้นในอดีตมาฟื้นชีวิตเป็นเสียงเพลงเก็บเอาไว้ในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง ซึ่งคิดว่าพี่ต้าน่าจะดีใจเมื่อได้ยินเสียงเพลงที่เคยสร้างสรรค์ถูกนำมารวบรวมไว้อย่างเห็นคุณค่า อันเป็นคุณค่าของผู้ที่คนอื่นยอมเรียกว่าเป็น ‘ศิลปิน’ โดยไม่ต้องยกยอปอปั้นตัวเอง

แววมยุรา

ดอกเอย..เจ้าแววมยุรา  ไหลล่องมาตามสายชลาลัย
พุ่มพวงสีม่วงงามสดใส  ดังมาลัยจากวิมานแมน

ธาราระรินรี่ล้นฝั่ง            เจ้าสะพรั่งทั่วทั้งนทีแดน
ในธารามีเจ้าเป็นเอื้องแทน เป็นขวัญแดนห้วงชลธี

มยุราคราเจ้ารำแพนหาง   เยื้องย่างทนงศักดิ์ศรี
มยุราประดับพนาลี            แววมยุรีประดับสายธาร

สายนทีไหลรี่คือรอยอดีต   ก่อนจากจรผ่านพ้นมาแสนนาน
โบราณคดีคือเอื้องแห่งสายธาร   ล่องลอยซมซานตามสายชลาลัย

ดอกเอย..เจ้าแววมยุรา       ไหลล่องมาหวังพบใคร
ล่องลอยไปไกลแสนไกล   พบผู้ใด…เห็นค่าบ้างเอย

บทเพลงนี้เป็นเพลงประจำคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร เท่าที่ฟังๆพี่ๆผู้อาวุโสเล่าต่อกันมาทำให้รู้ว่าพี่ต้าแต่งขึ้นเมื่องครั้งคณะโบราณคดีกำลังจะถูกยุบลงในสมัยหนึ่ง ส่วนรายละเอียดเท็จจริงเป็นประการใดไม่ทราบได้ อย่างไรก็ตามบทเพลงนี้และคณะโบราณคดียังคงสืบทอดมาจนถึงปัจจุบัน โดยมีพี่ต้าเป็นผู้มอบ ‘ดอกแววมยุรา’ ช่อแรกให้กับพวกเรา

ขุนพลน้อย
16 พ.ค. 50