ในแนวคิดเดียวกันถ้ายอมรับว่าการส่งบรรณาการคือการเป็นส่วนหนึ่ง ก็จะหมายความว่าการที่รัฐต่างๆเช่นสุโขทัย หรืออยุธยายอมจิ้มก้องต่อจีนนั้นคือการเป็นส่วนหนึ่งของจีน ซึ่งความจริงแล้วเป็นเรื่องของการยอมรับในอำนาจทางจารีตมากกว่าการยอมรับอำนาจการปกครอง

สุโขทัยมีอำนาจในภาคกลางตอนบน แต่ภาคเหนือแม้แต่ล้านนาเองก็มีอิสระในตัวเองไม่ได้ขึ้นแก่กันครับ ส่วนอยุธยาช่วงแรกๆอาจจะไม่ได้เข้มแข็งนักแต่เมื่อตั้งตัวในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาและคุมการค้าได้ จึงค่อยเริ่มคานอำนาจสุโขทัยได้ในที่สุด เรื่องการแย่งอำนาจทางการเมืองในลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาระหว่างราชวงศ์อู่ทอง พระร่วง สุพรรณภูมิ สะท้อนให้เห็นชัดในหนังเรื่องสุริโยทัยครับ

คำถามคือแล้วเราจะอธิบายความยิ่งใหญ่ในรัชสมัยของพ่อขุนรามคำแหงยังไงดีครับ หากดูในแผนที่โบราณสมัยพ่อขุนรามคำแหง จะพบว่าเหนือจรดจีนและพุกาม ใต้จรดถึงแหลมมาลายูเลยนะครับ จริงอยู่ว่ายุคสุโขทัยนั้นอาจสั้นกว่ายุดอยุธยามากนัก แต่ว่าเมื่อเทียบกับราชวงศ์มองโกล หรือหยวนมั๊งถ้าผมจำไม่ผิด นั้นยิ่งสั้นเข้าไปใหญ่สามรุ่นก็จบแล้ว แต่ก็ได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในราชวงศ์ที่ยิ่งใหญ่ของจีนนะครับ

ปัจจุบันระบบรัฐเป็นแบบตะวันตกที่มีเส้นดินแดนชัดเจน ไม่ใช่การยอมรับพระราชอำนาจเหนือดินแดนแบบหัวเมืองประเทศราชซึ่งกำหนดดินแดนไม่ได้ ดังนั้นการตีเมืองกันมันไม่ควรอยู่ในจินตนาการคนยุคนี้อีกแล้ว ไม่รู้จะแค้นเคืองกันไปทำไม เมื่อระบบคิดเรื่องชายแดนและดินแดนเกิดชึ้นแล้ว ความสัมพันธ์ผ่านการค้าขายจะยังประโยชน์กว่าการทำสงครามศักดิ์ศรีมากนักครับ

เอาทอง เอาผญ เอาไรไปหมดเลย

ใจร้ายมาก รบกันไปๆมาๆ

ไม่มีแผ่นดินเป็นของใครที่แท้จริงหรอก ฆ่ากันไม่รู้กี่รุ่นๆน่ากัวจัง

(หวังว่าคนไทยคนไม่ทำตัวเหมือนคนญุีี่ปนที่บิดเบือนประวัติศาสตร์เข้าข้างตัวเองนะ)

เพราะอย่างน้อย ทุกๆอารยธรรม เกิดได้บนการนองเลือดมาก่อนทั้งนั้น

เฮ้อ อนิจจัง

หากจะหาภาพเพิ่มลองพิมพ์คำว่า เสียมกุกในกูเกิ้ลดูนะครับ

แล้วก็ขอบคุณสำหรับข้อมูลเรื่องสยามที่เป็นบทความของอ.ปรีดี หวังว่าคงเป็นความรู้ให้กับสังคมไทย/สยามได้อีกมากมายเลยทีเดียว